Mniejszość białoruska

Mniejszość białoruska W 1918r. Polska odzyskała niepodległość po stu dwudziestu trzech latach zaborów. Odrodzona Rzeczpospolita była państwem wielonarodowościowym- ponad jedną trzecią jej składu stanowiły mniejszości narodowe, między innymi Białorusini, których nadzieje na utworzenie pierwszego w historii niepodległego państwa zostały zawiedzione- powstała w 1918r. Białoruska Republika Ludowa przetrwała zaledwie kilka miesięcy. Zamieszkiwane przez Białorusinów terytorium etniczne zostało podzielone pomiędzy Rosję- BSSR i Polskę- cztery północno-wschodnie województwa Rzeczypospolitej. Po I wojnie światowej temat mniejszości narodowych był bardzo trudny dla polskich polityków. Poszczególne partie przedstawiały swoje sposoby rozwiązania tej kwestii. Niemal wszyscy zgodnie opowiedzieli się za unifikacją państwa. Większość polityków sądziła także, że mniejszości słowiańskie zamieszkujące Rzeczpospolitą, nie są dostatecznie przygotowane do stworzenia własnego państwa. Godziło to w interesy narodowe Białorusinów, którzy mieli nadzieję na przyznanie przynajmniej autonomii dla terenów województw północno-wschodnich. Wiele białoruskich żądań nie zostało spełnionych przez cały okres trwania II Rzeczypospolitej.\n\nTemat stosunków polsko-białoruskich pod koniec dwudziestolecia międzywojennego (1935-1939) jest bardzo ciekawy, gdyż do tej pory zajmowało się nim niewielu badaczy. Polska literatura naukowa posiada ogromny dorobek opisujący położenie innych mniejszości- Ukraińców, Żydów czy Niemców. Sytuację Białorusinów opisywano natomiast bardzo rzadko. Przez długi okres czasu wielu naukowców nie uważało ich w ogóle za odrębną grupę narodowościową- między innymi na skutek powszechnego posługiwania się przez Białorusinów językiem rosyjskim, braku jakichkolwiek wcześniejszych tradycji państwowych i często słabego wśród chłopów (stanowiących w dwudziestoleciu międzywojennym 90% całej nacji) uświadomienia narodowego. Ponadto temat stosunków polsko-białoruskich w dwudziestoleciu międzywojennym był dość drażliwy po 1945r. ze względu na wzajemne animozje narodowościowe, powstałe po zakończeniu II wojny światowej. Niewielu polskich badaczy zdecydowało się na opisanie represji stosowanych przez władze sanacyjne. Przez cały okres dwudziestolecia międzywojennego władze polskie hamowały rozwój białoruskiej kultury, gospodarki i oświaty, a w drugiej połowie lat trzydziestych podjęły intensywne działania mające na celu unifikację państwa i zlikwidowanie wielu oznak narodowej odrębności Białorusinów.

0 votes, 0.00 avg. rating (0% score)

Zasady uczestnictwa w UE

Zasady uczestnictwa w UE Unia Europejska to wspólnota państw, której podstawą jest dążenie do zapewnienia jej mieszkańcom wyższego standardu życia oraz łatwiejszej wymiany handlowej i walutowej. Zjednoczenie państw pod auspicjami Unii ułatwia też przekraczanie granic oraz zwiększa możliwości zarobkowe ludności. Od momentu wstąpienia Polski do wspólnoty Europejskiej zanotowaliśmy duży rozwój. Coraz więcej gospodarstw rolnych – na wzór zachodnioeuropejskich – decyduje się na wyspecjalizowaną hodowlę lub uprawę. Jak dowodzą lata praktyki na zachodzie, taka polityka gospodarcza przynosi większe korzyści zarówno pojedynczym gospodarstwom domowym, jak również gospodarce krajowej. Coraz więcej typowo polskich produktów zyskało międzynarodową sławę i nowe rynki zbytu. Natomiast ich producenci stali się rozpoznawalną na całym świcie marką. Taka sytuacja sprzyja pojawianiu się w Polsce coraz większej liczby zagranicznych inwestorów, którzy wybierając nasz kraj jako bazę dla swojej firmy, stwarzają nowej miejsca pracy. Zatem póki co, nie mamy na co narzekać, odkąd staliśmy się częścią Unii Europejskiej nasze życie uległo pozytywnym przemianom.\r\n\r\nUnia Europejska to nie tylko przywileje, to również zgoda na prowadzoną odgórnie politykę w zakresie przemysłu i gospodarki. Z jednej strony wychwalamy nasz udział we Wspólnocie Europejskiej, jako zjawisko, które przyniosło duże zyski i nowe możliwości. Oponenci jednak wskazują na zakłady pracy, które zostały zamknięte, na rolników, którzy nie potrafią przystosować się do nowej rzeczywistości i przekierować swojej działalności na jedną wybraną dziedzinę upraw lub hodowli. Każda zmiana pociąga za sobą takie konsekwencje – większość zwykle szybko adaptuje się do nowych warunków, zawsze jednak znajdą się jednostki, którym przychodzi to z ogromną trudnością. By odnieść sukces jako członek Unii Europejskiej, Polacy zmuszeni są dokładnie poznać warunki, na mocy których można swobodnie działać, podróżować i przedsiębrać różne formy aktywności zarobkowej. Czas, jakiego potrzebowaliśmy na zapoznanie się z nową sytuacją, już chyba minął. Dziś powinniśmy już powoli przygotowywać się do odcinania pierwszych kuponów z pracy, jaką włożyliśmy na początku naszej obecności w strukturach Unii Europejskiej.

0 votes, 0.00 avg. rating (0% score)

Praca w Unii

Praca w Unii Od momentu wstąpienia Polski do Unii Europejskiej wielu przedsiębiorczych rodaków odnalazło swoje miejsce i własny sposób zarobkowania. Otwarcie granic ułatwiło przepływ osób i towarów. Przedsiębiorcy zyskali nowe rynki zbytu, o których jeszcze niedawno mogli tylko pomarzyć. Transport międzynarodowy właściwie niewiele różni się dziś od krajowego przewozu towarów. Tę korzyść wynikającą z przystąpienia Polski do Unii Europejskiej doceniają również turyści. Podróżowanie w granicach wspólnoty europejskiej stało się bowiem dużo łatwiejsze. Przekraczanie granic nie wiąże się już właściwie z żadnymi formalnościami. To prawdziwy raj dla tych, których od podróżowania odstręczały liczne opłaty i konieczność gromadzenia dokumentów. Dziś nic już – poza zdrowym rozsądkiem – nie stoi na przeszkodzie, aby przemierzyć Europę autostopem. Swoboda w przekraczaniu granic ważna jest też dla tych, którzy zdecydowali się wyjechać z kraju w celach zarobkowych. Wizyta w rodzinnym kraju nie jest już dla takich osób żadnym problemem. Dzięki przystąpieniu do Unii Europejskiej zyskaliśmy więc nieograniczoną swobodę w poruszaniu się po jej terytorium.\r\n\r\nPraca jest jedną z najważniejszych wartości w życiu każdego człowieka. Pozwala bowiem na spełnianie marzeń i podstawowych potrzeb, mówiąc krótko – decyduje o naszym „być albo nie być”. Dlatego też zaraz po otwarciu granic dla Polaków, które nastąpiło wraz z przystąpieniem polski do Unii europejskiej, całe rzesze naszych rodaków opanowały zagraniczne rynki pracy. Jednym z największych skupisk Polaków w Europie jest Wielka Brytania. Tam najszybciej Polacy znaleźli zatrudnienie. Niestety bardzo szybko zostaliśmy zaliczeni do grona pracowników, którzy skłonni są przyjmować niemal każdą pracę za – często – bardzo niskie wynagrodzenia. Nasi rodacy stali się pracownikami, którzy zajmują się obowiązkami, jakich żaden Brytyjczyk nie chce podjąć. Są to zazwyczaj prace porządkowe lub w gastronomii. Choć w standardach brytyjskich nie są to zawody ani o dużym prestiżu społecznym, ani dobrze płatne, jednak w porównaniu z krajowymi warunkami, są opłacalne. Choć żadna praca nie hańbi, jednak zmywający naczynia w podrzędnym lokalu młody człowiek z wyższym wykształceniem to jednak przykry widok.

0 votes, 0.00 avg. rating (0% score)

Bolesław III Krzywousty

Bolesław III Krzywousty Książę Bolesław jest jedynym synem Władysława Hermana i Judyty Czeskiej. Urodził się w 1086 roku. Gall Anonim opisując Bolesława Krzywoustego w swoich kronikach stworzył portret genialnego władcy, wybitnego stratega, wytrawnego taktyka i biegłego dyplomaty, a przy tym męża głęboko moralnego i pobożnego. Książę odebrał wychowanie typowe dla młodego potomka możnego rodu, którego głównym zajęciem w życiu dojrzałym powinna być wojna. Polityki uczył się bardziej w praktyce, często na własnej skórze. Zetknął się z nią bardzo wcześnie, bowiem już w 1093 roku, kiedy państwo pogrążyło się w kolejnym kryzysie, który przerodził się w przewlekły konflikt o władzę: cykl wojen domowych i zewnętrznych trwających z przerwami prawie 20 lat. Jako siedmiolatek został panem ziemi kłodzkiej i stał się wówczas drugą obok starszego brata przyrodniego Zbigniewa, najważniejszą figurą w trwającej rozgrywce o tron. Z czasem wspólnie z bratem doprowadzili do ubezwłasnowolnienia swojego ojca, któremu łaskawie zostawili Mazowsze z Płockiem, dzieląc między siebie resztę terytorium państwa dzieląc je na dwie części. Po śmierci ojca prowadzili ze sobą walki o tron, w wyniku których Bolesław został władcą. Miał dwie żony i 13 dzieci. Zmarł w 1038 roku, pochowano go w Płocku.

0 votes, 0.00 avg. rating (0% score)